เขาสุข และเราไม่ต้องทุกข์

ได้อ่านเพียงแค่คำโปรยย่อหน้าแรกของ ปัจฉิมกถาของพระไพศาล วิสาโล ในนิตยสาร ฅคน ก็รู้สึกเข้าใจอะไรบางอย่างและคิดอะไรขึ้นมาได้มากมาย

"เราทุกข์ง่าย เพราะคิดถึงตัวเอง จะทุกข์น้อยลง และมีความสุขมากขึ้น เมื่อได้นึกถึงผู้อื่น"

ข้อความนี้ทำให้เรากลับมาทบทวนตนเอง ความคาดหวังต่างๆนานา ที่ทำให้เราเจ็บปวดเมื่อมันไม่เกิดขึ้น หลายครั้งมันมาจากการที่เราคิดถึงตัวเราเองมากเกินไป การที่เขาไม่ได้ทำในสิ่งที่เราคาดหวัง นั่นอาจจะเป็น ความปกติสุขธรรมดาอันพึงเกิดขึ้นสำหรับเขาแล้วก็เป็นได้ เมื่อเขาพอใจแล้ว มีความสุขแล้ว แล้วเราจะไปเรียกร้องต้องการอะไรอีก การเห็นคนที่เรารักเป็นสุขย่อมดีกว่าเห็นเขาเป็นทุกข์มิใช่หรือ

เราก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าวันนี้ที่เรารู้สึกเข้าใจ ความเข้าใจนี้มันจะอยู่กับเราไปได้แค่ไหน เมื่อมีเรื่องเข้ามากระทบใจให้คิด เราจะยังสามารถทำใจยอมรับและเข้าใจได้อย่างในเวลานี้หรือไม่ วันนี้ที่รู้สึกเข้าใจก็ได้ผ่านการครุ่นคิด หมกมุ่นกับมันอยู่มาสักระยะแล้ว คิดจนเหนื่อย พอมาเจอข้อความนี้อ่านแล้วรู้สึกว่าโล่งขึ้้น เราไม่อาจปฏิเสธได้กับอารมณ์อ่อนไหว น้อยใจ ที่เกิดขึ้น ว่ามันเกิดขึ้นจริง เกิดอย่างง่ายดายและแกว่งไกวใจเราไปไกล ทำให้เราทรมานและไม่สบายใจ แต่เราว่าอย่างน้อยที่สุด เมื่อมองกลับไปที่ เขา และ เรา การเห็นเขามีสุข แม้จะไม่ใช่เพราะเรา แต่มันก็ดีแล้วที่เขาสุขไม่ใช่หรือ เราอาจจะต้องเข้าใจเขา และเข้าใจตนเองให้มากขึ้น ปรับตัวเพื่อให้เขาสุข และเราไม่ต้องทุกข์

กลับมาได้ไหม ตัวฉัน

ไม่เป็นตัวเองเลย
ฉันที่เป็นฉันหายไปไหน
ควบคุมใจไม่ได้เลย
ใจที่เคยอิสระเป็นอะไรไป
กลับมาเป็นตัวเองได้ไหม
ไม่ต้องไปยึดติดกับใคร
ทำอะไรอย่างที่เคยทำได้
ฉันคิดถึงตัวฉันที่หายไป

ขอเวลาฉันสักหน่อย
ให้ฉันได้จัดการกับตัวเอง
ไม่นาน เพียงไม่นาน
ฉันจะกลับมาเป็นคนเดิม

ทะเลาะกันอยู่ในใจ

ทะเลาะกันอยู่ในใจระหว่างโกรธกับไม่โกรธ
ทะเลาะกันอยู่ในใจระหว่างน้อยใจกับไม่คิดอะไร
ทะเลาะกันอยู่ในใจระหว่างใจอ่อนกับอ่อนใจ

เธอทำให้ฉันทะเลาะกับตัวเองอยู่ในใจ
ทะเลาะกับตัวเองจนไม่รู้ว่าควรจะคิดยังไง

you don't know me

We expect too much thus we pain so much
I'm waiting for your word but you are in silence
When I fall down and I'm so blue, I can't find you
I wonder, I know you or never?
But one thing i've just realized is you don't know me

In the night of grief
How could I relief?

ขอบคุณค่ะ

การที่มีใครสักคนบอกกับเราว่า
"การได้มารู้จักกับเรา ทำให้โลกของเขาน่าอยู่ขึ้น"
ไม่ว่าจะเป็นความสัมพันธ์แบบไหน มันก็ทำให้คนฟังหัวใจพองโต
และรู้สึกขอบคุณความรู้สึกดีดีแบบนั้นเช่นกัน

"ขอบคุณค่ะ"

ฟ้าฝนกับความเข้มแข็งในหัวใจ

เดือนพฤศจิกายน ตามฤดูกาลหน้าหนาวกำลังเดินทางมาถึงแล้ว แต่ปีหลังๆมานี้ดูเหมือนโลกของเราฤดูกาลแปรปรวนสับสนไปหมด ขณะที่กำลังนั่งเขียนบล็อคอยู่นี้ สายฝนก็กำลังปลิวถี่ยิบอยู่ข้างนอกหน้าต่าง สีฟ้าหม่นๆของฟ้า สีขาวเทาๆของเมฆ ความเย็นยะเยือกของไอชื้น ทั้งหมดทั้งมวลมันส่งผลกระทบถึงอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์จำนวนไม่น้อย รวมทั้งเราด้วย วันไหนฟ้าใสแดดออก พาเอาอารมณ์เบิกบานแจ่มใส วันไหนฟ้าหม่น ทำเอาใจเทาไปด้วย เหมือนความรู้สึกตอนตื่นนอน ตื่นมาแช่มชื่น ก็จะรื่นเริงรับวันใหม่ แต่วันไหนตื่นมาหัวใจหดหู่ วันนั้นจะไม่ใช่วันของเราเลย ซึ่งหลายครั้งฉันก็สงสัยนะ ว่ามันจริงหรือเปล่า หรือเป็นแค่อุปทานจากความง่วงงุน และอุปทานจากความอ่อนไหว

พี่คนหนึ่งเคยบอกกับฉันว่า "วันดีดีของพี่คือวันที่มีแดด" ฉันยิ้มกับประโยคนี้ได้เสมอ และมักจะนึกถึงยิ้มกว้างของคนกล่าวด้วย

แต่ในวันนี้ วันที่ไม่มีแดด วันที่ฟ้าเป็นสีเทา เราจะทำอย่างไรให้มันเป็นวันดีดีของเราเช่นกัน เราคงสร้างมันได้ด้วยจิตใจที่แข็งแรง ใจที่อ่อนไหว อาจไม่ใช่ใจที่อ่อนแอ

เท่าที่รู้วันนี้ไม่ใช่วันฟ้าหม่นของฉันแค่คนเดียว ยังไงก็ขอให้เธอมีจิตใจที่เข้มแข็งด้วยเช่นกัน

ควรจะรู้สึกอย่างไร

แม้ว่าจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนกลางๆ ทั้งในแง่ดีและแง่ร้าย (จนเอามาใช้เป็นชื่อบล็อค) แต่วันนี้เรารู้สึกว่า การดำรงอยู่ตรง "กลาง" มันยากเหลือเกินเช่นกัน ในภาวะที่เราต้องเจอเหตุการณ์ที่เข้ามากระทบอารมณ์ ความรู้สึก การปรับสมดุลของความรู้สึกตัวเอง กับการยึดถือความเป็นตัวตน อคติ ความระแวงสงสัย มันทำเอาเราแกว่ง จนไม่รู้ว่า กับเรื่องนี้ เราควรจะรู้สึกกับมันยังไงนะ? เท่าไหนจึงจะพอดี? และก็ใช้เวลาปรับตัวปรับใจนานพอดูถึงจะยอมรับมันได้ ซึ่งอาจจะเป็นการยอมรับที่ไม่ทั้งหมดด้วยซ้ำ
บางครั้งมันก็เหนื่อย ที่พบว่าโลกนี้มีแต่คำถาม ที่ทิ้งร้าง รอคอยคำตอบอยู่มากมาย เราเองอยากหาคำตอบ แต่หาเท่าไหร่ก็ยังไม่เจอ หรือว่าเรื่องราวบนโลกใบนี้ อาจจะไม่มีคำตอบที่เบ็ดเสร็จ ชัดเจน อย่างที่เราเคยคาดหวัง...